Droga do Niepodległości

17 czerwca 1908
We Lwowie z inicjatywy Józefa Piłsudskiego powołany został Związek Walki Czynnej, tajna organizacja, na czele której stanął Kazimierz Sosnkowski. ZWC miał charakter kadrowy i ze względu na warunki konspiracyjne liczył ponad 200 członków.

15 lipca 1910
W Krakowie odbyły się uroczystości 500. rocznicy Bitwy pod Grunwaldem, połączone z odsłonięciem Pomnika Grunwaldzkiego ufundowanego przez Ignacego Jana Paderewskiego.

2 sierpnia 1914
Na wieść o wypowiedzeniu przez Niemcy wojny Rosji z krakowskich Oleandrów wyruszył siedmioosobowy patrol konny pod dowództwem Władysława Beliny-Prażmowskiego z zadaniem rozpoznania terenu przygranicznego.

3 sierpnia 1914
W krakowskich Oleandrach odbyła się mobilizacja oddziałów strzeleckich oraz sformowana została I Kompania Kadrowa, w skład której weszło 144 żołnierzy ze Związku Strzeleckiego i Polskich Drużyn Strzeleckich. Józef Piłsudski wygłosił do żołnierzy „Kadrówki” historyczny rozkaz, w którym stwierdził, że stają się kadrą, z której rozwinie się przyszła Armia Polska.

6 sierpnia 1914
O godz. 3.00 rano z krakowskich Oleandrów wymaszerowała I Kompania Kadrowa pod dowództwem por. Tadeusza Kasprzyckiego. O godz. 9.45 żołnierze Kadrówki obalili słupy graniczne państw zaborczych w Michałowicach i wkroczyli na teren zaboru rosyjskiego, docierając po południu do Słomnik.

16 sierpnia 1914
W Krakowie powołano do życia reprezentację polityczną stronnictw galicyjskich – Naczelny Komitet Narodowy. W skład NKN weszli działacze Komisji Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych oraz Centralnego Komitetu Narodowego.

27 sierpnia 1914
Cesarska i Królewska Naczelna Komenda Armii wydała rozkaz o utworzeniu Legionów Polskich. Miały one składać się z dwóch Legionów: Zachodniego w Krakowie oraz Wschodniego we Lwowie.

5 września 1914
W Kielcach powołana została przez Józefa Piłsudskiego Polska Organizacja Narodowa, która miała być reprezentacją polityczną piłsudczyków, niezależną od Naczelnego Komitetu Narodowego. Ostatecznie w listopadzie 1914 r. jej przedstawiciele weszli w skład NKN.

9 października 1914
W Jakubowicach koło Ożarowa Józef Piłsudski wręczył pierwsze nominacje oficerskie 136 dowódcom strzeleckim. Nominacje nie były w żaden sposób konsultowane z Komendą Legionów Polskich i stały się symbolem niezależności podkomendnych Piłsudskiego od władz austriackich.

22 października 1914
Z rozkazu Józefa Piłsudskiego została ogłoszona w Warszawie deklaracja ideowa Polskiej Organizacji Wojskowej, która określała, iż głównym celem POW jest zdobycie niepodległości Polski drogą walki zbrojnej. Na czele POW stanął por. Tadeusz Żuliński, bratanek Romana Żulińskiego, członka Rządu Narodowego, straconego razem z Romualdem Trauguttem na stokach Cytadeli Warszawskiej.

29 października 1914
2. i 3. Pułk Legionów Polskich stoczył bitwę z armią rosyjską pod Mołotkowem w Karpatach. Wsławili się w nich m.in. Józef Haller, Bolesław Roja i Zygmunt Zieliński. W bitwie poległo ponad 200 legionistów, a blisko 500 odniosło rany.

19 grudnia 1914
W zajętym przez legionistów Nowym Sączu sformowano I Brygadę Legionów Polskich. Komendę nad nią objął Józef Piłsudski.

22 grudnia 1914
Rozpoczęła się bitwa pod Łowczówkiem pomiędzy wojskami rosyjskimi a austro-węgierskimi, w skład których wchodziła I Brygada Legionów.

24 stycznia 1915
Zwycięska bitwa II Brygady Legionów Polskich stoczona z Rosjanami pod Rafajłową i Brietianką.

8 maja 1915
Z rozkazu Komendy Legionów utworzona została II Brygada Legionów, złożona z oddziałów walczących dotąd w Karpatach.

16 maja 1915
Rozpoczęła się bitwa pod Konarami pomiędzy wojskami rosyjskimi a austro-węgierskimi, w skład których wchodziła I Brygada Legionów Polskich pod dowództwem brygadiera Józefa Piłsudskiego.

13 czerwca 1915
Pod Rokitną na Bukowinie 63 ułanów II Brygady Legionów pod dowództwem rtm. Zbigniewa Dunin-Wąsowicza dokonało brawurowej szarży na cztery linie pozycji rosyjskich.

3 maja 1916
Za zgodą władz niemieckich w Warszawie odbyła się pierwsza od 1830 roku legalna manifestacja patriotyczna.

4 lipca 1916
Rozpoczęła się bitwa pod Kostiuchnówką pomiędzy wojskami rosyjskimi a austro-węgierskimi. Najcięższe walki stoczyła I Brygada Legionów Polskich pod dowództwem Józefa Piłsudskiego.

5 lipca 1916
I i III Brygada Legionów Polskich stoczyły bitwę z wojskami rosyjskimi gen. Aleksieja Brusiłowa pod Kostiuchnówką na Wołyniu. Bitwa, a szczególnie bój o Polską Górę, przeszła do historii jako najkrwawsza bitwa w dziejach Legionów – zginęło ponad dwa tysiące legionistów.

5 listopada 1916
Cesarze Niemiec i Austro-Węgier zapowiedzieli powstanie Królestwa Polskiego na ziemiach dawnego zaboru rosyjskiego (tzw. Akt 5 listopada), z dziedziczną monarchią i konstytucją, pozostającego w łączności z obu sprzymierzonymi mocarstwami. W dokumencie ogłoszonym przez generał-gubernatorów: niemieckiego w Warszawie – Hansa von Beslera i austriackiego w Lublinie – Karla von Kuka, zapowiadano utworzenie armii polskiej, co odpowiadało potrzebom wykorzystania przez państwa centralne zasobów mobilizacyjnych na terenie dawnego zaboru rosyjskiego.

1 grudnia 1916
Legiony Polskie uroczyście wkroczyły do Warszawy, witane entuzjastycznie przez ludność stolicy. Był to pierwszy od czasów Powstania Listopadowego przemarsz regularnych wojsk polskich przez Warszawę.

14 stycznia 1917
Rozpoczęła działalność Tymczasowa Rada Stanu.

16 maja 1917
Na posiedzeniu Koła Polskiego w Wiedniu poseł Włodzimierz Tetmajer przedstawił projekt rezolucji w sprawię przyszłej niepodległości Polski.

4 czerwca 1917
Z inicjatywy Romana Dmowskiego oraz kierowanego przez niego Komitetu Narodowego Polskiego, prezydent Francji Raymond Poincarég powołał Armię Polską we Francji.

9 lipca 1917
Kryzys przysięgowy – Józef Piłsudski podjął decyzję o całkowitym zerwaniu dotychczasowego taktycznego sojuszu z Austro-Węgrami i Niemcami. Jako bezpośredni pretekst posłużyć miała odmowa złożenia przysięgi na „wierne braterstwo broni z Niemcami i Austrią”. Decyzji Piłsudskiego podporządkowały się w całości oddziały wywodzące się z I Brygady oraz częściowo z III Brygady Legionów, łącznie ponad 4000 osób. Większość legionistów II Brygady złożyło przysięgę; oddział przemianowano na Polski Korpus Posiłkowy.

22 lipca 1917
Niemieckie władze okupacyjne aresztowały w Warszawie Józefa Piłsudskiego i Kazimierza Sosnkowskiego. Aresztowanych przewieziono do Gdańska, a następnie osadzono w twierdzy magdeburskiej, gdzie przebywali do listopada 1918 r.

15 sierpnia 1917
W Lozannie ukonstytuował się Komitet Narodowy Polski pod przewodnictwem Romana Dmowskiego, uznawany przez część państw Ententy za „oficjalną organizację polską”, czyli de facto emigracyjny rząd polski.

12 września 1917
Powstała Rada Regencyjna Królestwa Polskiego.

12 października 1917
Cesarze Niemiec i Austro-Węgier ustanowili w Warszawie Radę Regencyjną Królestwa Polskiego, w której skład weszli kard. Aleksander Kakowski, książę Zdzisław Lubomirski i hr. Józef Ostrowski. Rada miała sprawować najwyższą władzę na terenie Królestwa aż do czasu wyboru króla Polski lub regenta, otrzymała też prawo powoływania rządu i zwoływania Rady Stanu.

8 stycznia 1918
Prezydent USA Woodrow Wilson przedstawił Kongresowi 14-punktowy program pokojowy, postulujący powstanie niepodległego państwa polskiego, posiadającego wolny i bezpieczny dostęp do morza.

15 lutego 1918
W nocy z 15 na 16 lutego II Brygada Legionów Polskich pod dowództwem gen. Józefa Hallera, przebiła się przez front austriacko-rosyjski pod Rarańczą na Bukowinie w celu połączenia z oddziałami polskimi w Rosji.

3 czerwca 1918
Rządy Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosiły deklarację, w której stwierdzano: utworzenie zjednoczonego i niepodległego Państwa Polskiego z wolnym dostępem do morza stanowi jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju oraz panowania prawa w Europie. Deklaracja była wynikiem skutecznych działań dyplomatycznych prowadzonych przez Romana Dmowskiego i Komitet Narodowy Polski.

7 października 1918
Rada Regencyjna, powołując się na 14 punktów Wilsona zaakceptowanych przez państwa centralne jako podstawa rokowań pokojowych, zapowiedziała powstanie niepodległej Polski.

18 października 1918
Powstanie Rady Narodowej Śląska Cieszyńskiego.

28 października 1918
W Krakowie niepodległościowe stronnictwa polityczne utworzyły Polską Komisję Likwidacyjną, która przejęła z rąk austriackich administrację w Krakowie i Galicji.

1 listopada 1918
Rozpoczęły się, trwające blisko trzy tygodnie, walki polsko-ukraińskie o Lwów i Przemyśl. Wśród obrońców Lwowa bohaterską kartę zapisała ochotnicza młodzież gimnazjalna – „Orlęta Lwowskie” (blisko półtora tysiąca osób), wśród których najmłodszy miał zaledwie 9 lat. Do historii przeszedł m.in. trzynastolatek Antoni Petrykiewicz, który za swoje męstwo został pośmiertnie odznaczony przez Józefa Piłsudskiego Orderem Wojennym Virtuti Militari.

5 listopada 1918
Rada Narodowa Księstwa Cieszyńskiego i Národní Výbor pro Slezsko porozumiały się w kwestii ustalenia tymczasowej granicy polsko-czechosłowackiej na Śląsku Cieszyńskim.

7 listopada 1918
Utworzono Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej w Lublinie pod przewodnictwem Ignacego Daszyńskiego.

10 listopada 1918
Józef Piłsudski i Kazimierz Sosnkowski powrócili do Warszawy z więzienia w Magdeburgu.

11 listopada 1918
W Compiegne pod Paryżem podpisano zawieszenie broni między państwami Ententy a państwami centralnymi, co zakończyło I wojnę światową. Józef Piłsudski przejął z rąk Rady Regencyjnej władzę nad wojskiem. Data przyjęta jako data odzyskania przez Polskę niepodległości, potwierdzona ustawą z 1937 r.

14 listopada 1918
Rada Regencyjna samorozwiązała się i przekazała zwierzchnią władzę państwową Naczelnemu Dowódcy Wojska Polskiego Józefowi Piłsudskiemu; Królestwo Polskie stało się Republiką Polską, zaczątkiem II Rzeczypospolitej.

16 listopada 1918
W depeszy do wszystkich rządów świata Józef Piłsudski ogłosił powstanie Niepodległego Państwa Polskiego.

18 listopada 1918
Zaprzysiężony został rząd Jędrzeja Moraczewskiego.

21 listopada 1918
Polacy wyparli wojska ukraińskie ze Lwowa.

22 listopada 1918
Dekretem Józefa Piłsudskiego został powołany urząd Naczelnika Państwa, najwyższej władzy reprezentacyjnej Republiki Polskiej. Dekret ten ustalał ustrój republikański odrodzonej Polski.

1 grudnia 1918
Szachownica lotnicza stała się oznaką polskiego lotnictwa wojskowego.

27 grudnia 1918
W Poznaniu wybuchło Powstanie Wielkopolskie mające na celu wyparcie Niemców z Wielkopolski i przyłączenie tej części kraju do odradzającej się Rzeczypospolitej. Bezpośrednim impulsem do wybuchu walk stał się przyjazd do Poznania Ignacego Jana Paderewskiego, którego powitanie przerodziło się w wielotysięczną manifestację patriotyczną mieszkańców Wielkopolski.

16 stycznia 1919
Ignacy Jan Paderewski został mianowany premierem i równocześnie ministrem spraw zagranicznych.

18 stycznia 1919
Zainaugurował działalność Polski Czerwony Krzyż, pierwsza w odrodzonej Polsce organizacja humanitarna.

21 stycznia 1919
W przededniu rocznicy wybuchu Powstania Styczniowego Naczelny Wódz Józef Piłsudski wydał rozkaz nadający wszystkim weteranom powstania prawa żołnierzy Wojska Polskiego, w tym przywilej noszenia galowych mundurów w dni uroczyste.

23 stycznia 1919
Na rozkaz premiera Karla Kramářa i prezydenta Tomáša Masaryka wojska czeskie w liczbie 16 tys. żołnierzy, z pociągiem pancernym i artylerią, wkroczyły na Śląsk Cieszyński.

26 stycznia 1919
Odbyły się pierwsze po odzyskaniu niepodległości wybory do Sejmu Ustawodawczego.

29 stycznia 1919
W trakcie konferencji pokojowej w Wersalu Roman Dmowski jako główny delegat Polski wygłosił expose na temat zagadnień geograficznych i demograficznych dotyczących ziem polskich. Logiczna i sugestywna argumentacja stała się punktem wyjścia do dalszych negocjacji w sprawie polskich granic.

10 lutego 1919
W Warszawie zainaugurował obrady Sejm Ustawodawczy, którego kadencja trwała do 27 listopada 1922 roku. Na stanowisko marszałka wybrany został Wojciech Trąmpczyński.

16 lutego 1919
W Trewirze podpisano rozejm kończący powstanie wielkopolskie.

20 lutego 1919
Sejm Ustawodawczy uchwalił tzw. Małą Konstytucję, zgodnie z którą Józef Piłsudski objął oficjalnie funkcję Naczelnika Państwa.

7 marca 1919
W walkach z Ukraińcami pod Torczynem zginął ppłk Leopold Lis-Kula, jeden z najwybitniejszych oficerów strzeleckich, Legionów Polskich i Wojska Polskiego.

19 kwietnia 1919
Wojna polsko-bolszewicka: polskie wojsko zajęło Wilno.

29 kwietnia 1919
Sejm Ustawodawczy RP ustanowił dzień 3 maja Świętem Narodowym.

22 kwietnia 1919
Józef Piłsudski wydał odezwę do mieszkańców byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego, w której zapowiadał zasadę samostanowienia ludności w sprawach wewnętrznych, narodowościowych i wyznaniowych.

7 maja 1919
Wkroczenie polskich oddziałów do Kijowa.

28 czerwca 1919
W Wersalu Roman Dmowski i Ignacy Paderewski podpisali w imieniu Polski traktat pokojowy (Traktat Wersalski), który formalnie przywrócił Polskę na mapę Europy i stał się fundamentem nowego porządku w Europie lat 20. i 30.

24 lipca 1919
Sejm RP uchwalił ustawę powołującą do życia Policję Państwową.

1 sierpnia 1919
Sejm RP przyjął ustawy: o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej oraz o orderze Virtuti Militari.

24 sierpnia 1919
Zakończyło się I powstanie śląskie.

11 października 1919
Naczelnik Państwa Józef Piłsudski dokonał uroczystego otwarcia Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, zamkniętego przez władze rosyjskie w 1832 r.

17 stycznia 1920
Wojsko Polskie Frontu Pomorskiego, dowodzone przez gen. Józefa Hallera, przekroczyło linię demarkacyjną pod Nieszawą, przejmując od Niemców przyznaną Polsce Traktatem Wersalskim część Pomorza.

19 stycznia 1920
Sejm RP przyjął ustawę o obywatelstwie polskim.

22 stycznia 1920
13-letni obrońca Lwowa Antoni Petrykiewicz został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, zostając jego najmłodszym kawalerem w historii.

10 lutego 1920
W Zatoce Puckiej odbyła się uroczystość zaślubin Polski z morzem. Gen. Józef Haller wrzucił w fale Bałtyku symboliczny pierścień, jako znak odzyskania przez Polskę dostępu do morza.

19 marca 1920
Józef Piłsudski został pierwszym marszałkiem Polski.

21 kwietnia 1920
Podpisanie umowy o współpracy polityczno-wojskowej między Polską reprezentowaną przez Marszałka Józefa Piłsudskiego a Ukraińską Republiką Ludową reprezentowaną przez atamana Symona Petlurę. Umowa gwarantowała uznanie niepodległości Ukrainy oraz dała początek wspólnym działaniom zbrojnym wymierzonym w bolszewików.

25 kwietnia 1920
Początek ofensywy wojsk polskich i sprzymierzonych z nimi wojsk ukraińskich na Kijów (tzw. wyprawa kijowska).

1 lipca 1920
Wobec zagrożenia najazdem armii bolszewickiej Sejm powołał Radę Obrony Państwa pod przewodnictwem Józefa Piłsudskiego.

8 lipca 1920
Początek wielkiej ofensywy wojsk bolszewickich na Warszawę. Dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski wydał rozkaz, w którym pisał: Armia spod Czerwonego Sztandaru i armia łupieżczego Białego Orła stają twarzą w twarz w śmiertelnym pojedynku. Po trupie białej Polski jaśnieje droga ku ogólnoświatowej pożodze. Na naszych bagnetach poniesiemy szczęście i pokój ludzkości. Do Wilna, Mińska, Warszawy! Naprzód marsz!

11 lipca 1920
Polska przegrała plebiscyty terytorialny na Warmii, Mazurach i Powiślu, w wyniku czego ziemie te zostały włączone do Niemiec.

23 lipca 1920
Z polecenia bolszewików polscy komuniści w Moskwie na czele z Julianem Marchlewskim, Feliksem Dzierżyńskim i Feliksem Kohnem zawiązali Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski, który w przypadku zwycięstwa Armii Czerwonej miał przejąć władze w Polsce. Od 30 lipca Komitet działał w Białymstoku.

24 lipca 1920
Wincenty Witos objął po raz pierwszy stanowisko premiera RP, stając na czele utworzonego w czasie inwazji bolszewickiej Rządu Obrony Narodowej.

6 sierpnia 1920
Józef Piłsudski wydał rozkaz nr 8358/III, nakazujący przeniesienie Frontu Północno-Wschodniego na linię Wisły, odpieranie ataków bolszewickich na przedpolu warszawskim oraz przegrupowanie armii i kontruderzenie znad Wieprza. Plan ujęty w rozkazie przesądził o zwycięstwie nad Armią Czerwoną w Bitwie Warszawskiej.

14 sierpnia 1920
W bitwie pod Ossowem koło Warszawy zginął bohaterski kapelan 236 pułku piechoty Armii Ochotniczej ks. Ignacy Skorupka, stając się symbolem oporu przeciwko bolszewizmowi. Walcząca pod dowództwem gen. Władysława Sikorskiego 5 armia rozpoczęła bitwę nad Wkrą.

15 sierpnia 1920
Rozpoczęła się bitwa z bolszewikami na przedmościu warszawskim, w wyniku której zatrzymana została agresja bolszewicka. Początek Bitwy Warszawskiej – największego polskiego zwycięstwa we współczesnych dziejach, uznanego przez Lorda d’Abernona za 18. decydującą bitwę w dziejach świata.

17 sierpnia 1920
Miała miejsce bohaterska obrona Zadwórza koło Lwowa („Polskie Termopile”), gdzie 330 ochotników polskich pod dowództwem kpt. Bolesława Zajączkowskiego stawiło opór kilkunastokrotnie silniejszym oddziałom Armii Konnej Siemiona Budionnego.

19 sierpnia 1920
Wybuchło II Powstanie Śląskie.

31 sierpnia 1920
Pod Komarowem koło Zamościa, w największej w XX wieku bitwie kawalerii, wojska polskie pod dowództwem gen. Juliusza Rómmla rozbiły 1 Armię Konną Siemiona Budionnego.

26 września 1920
Wojna polsko-bolszewicka: decydujące zwycięstwo wojsk polskich w bitwie nad Niemnem (20-26 września).

9 października 1920
Bunt Żeligowskiego – wykonując tajne polecenie Józefa Piłsudskiego, kilka pułków tworzących Grupę Operacyjną „Bieniakonie” pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego oficjalnie „wypowiedziało posłuszeństwo” polskiemu dowództwu i zajęły zbrojnie Wilno i Wileńszczyznę, wypierając stamtąd wojska litewskie (tzw. „bunt Żeligowskiego”).

2 lutego 1921
Polska podpisała układ sojuszniczy z Francją.

3 lutego 1921
Sejm Ustawodawczy RP uchwalił ustawę o odnowieniu Orderu Orła Białego, jako najwyższego polskiego odznaczenia cywilnego oraz ustanowił Order Odrodzenia Polski (Order Polonia Restituta).

4 lutego 1921
Ustanowiono Order Odrodzenia Polski, a Order Orła Białego odnowiono jako najwyższe odznaczenie państwowe.

7 marca 1921
Sejm Ustawodawczy RP uchwalił Konstytucję Rzeczypospolitej (tzw. Konstytucję Marcową).

18 marca 1921
W Rydze Polska i Związek Sowiecki zawarły traktat pokojowy kończący wojnę polsko-bolszewicką i wyznaczający wschodnią granicę Polski. Wśród zapisów traktatu znalazły się także, niezrealizowane przez Rosję do dziś, punkty nakazujące zwrot zagrabionych w Polsce w czasie zaborów i wojny polsko-bolszewickiej dzieł sztuki oraz wpłatę 30 milionów rubli w złocie, jako rekompensatę za wkład ziem polskich w rozwój gospodarczy Rosji w czasie zaborów.

20 marca 1921
Odbył się plebiscyt terytorialny na Górnym Śląsku. Nadużycia czynione przez stronę niemiecką (masowe zwożenie z głębi Niemiec na teren plebiscytowy ludności pochodzenia niemieckiego) spowodowały przegranie plebiscytu przez stronę polską.

2 maja 1921
Wybuchło III powstanie śląskie.

21 maja 1921
Rozpoczęły się trwające do 26 maja boje powstańców śląskich o Górę św. Anny.

29 maja 1921
Rozpoczęto budowę portu w Gdyni.

30 września 1921
Przeprowadzono Pierwszy Powszechny Spis Ludności.

20 października 1921
Zatwierdzenie podziału Górnego Śląska przez Radę Ambasadorów.

16 lutego 1922
Przyłączenie części Górnego Śląska do Rzeczypospolitej.

20 lutego 1922
Sejm Orzekający w Wilnie, wyłoniony w wyborach 8 stycznia 1922 r., podjął uchwałę o przyłączeniu tzw. Litwy Środkowej, czyli Wileńszczyzny, do Polski; w uchwale napisano Ziemia Wileńska stanowi bez warunków i zastrzeżeń nierozdzielną część Rzeczypospolitej Polskiej.

24 marca 1922
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił rezolucję o przyłączeniu do Polski Litwy Środkowej.

18 kwietnia 1922
Litwa Środkowa została przyłączona do Polski.

20 czerwca 1922
Oddziały Wojska Polskiego pod wodzą gen. Stanisława Szeptyckiego wkroczyły do przyznanej Polsce w wyniku III powstania śląskiego części Górnego Śląska.

23 września 1922
Sejm RP podjął uchwałę o budowie portu w Gdyni, jednej z najważniejszych inwestycji przemysłowych II RP. Wobec trudności swobodnego korzystania z portu w Wolnym Mieście Gdańsku władze RP postanowiły wybudować niezależny port, dający możliwość nieskrępowanego niczym dostępu do morza.

9 grudnia 1922
Zgromadzenie Narodowe dokonało wyboru Gabriela Narutowicza na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

4 sierpnia 1923
Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych gen. Stanisława Szeptyckiego dzień 15 sierpnia – rocznica Bitwy Warszawskiej 1920 roku – ustanowiony został Świętem Żołnierza Polskiego.

Zwiedzanie online wystawy IPN „Ojcowie Niepodległości”

Więcej informacji o Niepodległej.

Źródło: mojaniepodległa.pl